Cukrzyca typu I jest w pełni insulinozależną formą choroby, najczęściej powstającą u dzieci i młodzieży. Czasami towarzyszy jej zupełny brak insuliny, a cukrzyca objawy rozwijają się bardzo szybko. Jeśli odpowiednio wcześnie nie poda się insuliny, następuje zgon pacjenta wśród objawów cukrzycowej śpiączki.
Z cukrzycą insulinoniezależną, czyli typu II, mamy do czynienia wówczas, gdy trzustka produkuje jeszcze insulinę, lecz w ilościach niewystarczających w stosunku do potrzeb organizmu. Przyczyną tego stanu jest najczęściej zmniejszenie produkcji przez komórki beta trzustki, pojawiające się wraz z wiekiem, przy jednocześnie zwiększającej się insulinooporności tkanek. Trzustka w tym wypadku utraciła pełną zdolność do reagowania na podwyższony poziom glukozy po posiłku.
Jakie czynniki sprzyjają powstaniu cukrzycy? Cukrzyca typu I ma duży związek ze skłonnością rodzinną, a na pojawienie się cukrzycy typu II składa się wiele czynników. Należy tu wymienić masę ciała i sposób odżywiania. Cukrzyca dziewięć razy częściej występuje u osób otyłych. Jedną z przyczyn takiego stanu jest fakt, iż w otyłości pojawia się zmniejszenie wrażliwości komórek tłuszczowych na insulinę. Częściej też na tę chorobę zapadają kobiety, co wiąże się też z ilością ciąż. Menopauza jest szczególnie niebezpiecznym okresem dla kobiety, bowiem wtedy także zwiększa się zachorowalność na tę chorobę.
Do typowych objawów cukrzycy typu I należą: wzmożone pragnienie, duża ilość oddawanego moczu, chudnięcie mimo nadmiernego apetytu, ogólne osłabienie. W 30% przypadków choroba po burzliwym początku przechodzi w fazę remisji, czyli wygaśnięcia objawów. Po 20 latach trwania choroby stwierdza się u 90% pacjentów występowanie zmian naczyniowych, czyli angiopatii typowej dla cukrzycy. Jest ona główną przyczyną zgonów i inwalidztwa. Stały postęp badań w zakresie diabetologii, czyli nauki zajmującej się cukrzycą, pozwala żywić nadzieję na zmianę tych danych.
